دومین نیمه از دومین دهۀ هزاره سوم زمانی مساعد برای نوشتن کتابی درباره روند تاریخی پیشرفت و علل آن به نظر نمی‌رسد. در زمان نوشتن این کتاب، کشور من [آمریکا] توسط افرادی رهبری می‌شود که نگاهی تیره نسبت به زمان حال دارند: «مادران و کودکانی که در فقر دست و پا می‌زنند … سیستم آموزشی که دانش‌آموزان جوان ما را بدون هرگونه دانشی رها می‌کند … و جرایم، گروه‌های تبه‌کار، و مواد مخدر که جان‌های بسیاری را ستانده است». ما در یک «جنگ تمام‌عیار» به‌سر می‌بریم که «در حال گسترش و سرایت» است. مقصر چنین وضع کابوس‌واری «ساختار جهانی قدرت» است که «زیربناهای روحانی و اخلاقی مسیحیت» را فرسوده است.]