تاریخ معاصر ایران آلوده به تعصّبات سیاسی-ایدئولوژیک است و این امر، راه همبستگی و رهائی ملّی را دشوار کرده است.اینکه در به اصطلاح انقلاب 57 عموم رهبران سیاسی و روشنفکران ایران «معمارانِ تباهیِ امروز»گردیدند ناشی از همین تعصّبات سیاسی و ایدئولوژیک بود.تاريخ – البتّه – سياست نيست هر چند برخی رویدادهای سیاسی می توانند تاريخی بشمار آیند، امّا- به قول فرزانه ای- رويدادهای تاريخی را بايد از عرصۀ منازعات سياسی خارج کرد و آنها را -به عنوان یک موضوع- باید مورد بررسی های بیطرفانه قرار داد.