پوپر خاطر نشان می کند که گرچه اخذ تصمیم های اخلاقی با ماست اما این به معنی آن نیست که خودسرانه عمل کنیم و خود را بی نیاز از گفت و گو و بحث های نقادانه بدانیم. پوپر همچنین مرجعیت انسان در تصمیم گیری های اخلاقی را منافی با دستورهای اخلاقی ادیان نمیداند: «اینکه ما تصمیم می گیریم و بار مسئولیت را به دوش می گیریم نباید مستلزم این تلقی گردد که ما نمی توانیم یا نباید از ایمان یاری بگیریم و نسبت به سنت ها و نمونه های بزرگ اخلاقی ادیان بی تفاوت باشیم