در دولت اوباما و بخصوص طی دو سال تنش‌زدایی دوران توافق اتمی، هدف تغییر رفتار حکومت ایران با تکیه‌بر انتظار تغییر دینامیک سیاسی از داخل و برتری یافتن نگاه و رفتار عمل‌گرایان و معتدل‌ها بر افراط‌گرایان تعقیب می‌شد. گسترش حضور نظامی ایران در منطقه و استفاده بیشتر تهران از جنگ‌های نیابتی نشان داد که دوران تنش‌زدایی دولت اوباما به تغییر معادله قدرت در داخل و تغییر رفتار‌های حکومت ایران منجر نشده است. به نظر می‌رسد در دولت ترامپ، بدون مبادرت به اقدام نظامی مستقیم برای تغییر رژیم، هدف همیشگی «تغییر رفتار حکومت» به‌عنوان یک سیاست راهبردی، بار دیگر فعال‌شده است، با این تفاوت که بجای تداوم دوران تنش‌زدایی و باز نگاه‌داشتن حساب «تغییر دینامیسم» از داخل ایران و درون حکومت، تشدید جنگ سرد با تهران و اعمال فشار‌های فزاینده از خارج در دستور کار واشنگتن قرارگرفته.
انتظار دولت تازه واشینگتن این است که شدت دادن جنگ سرد علیه تهران آن‌طور که دونالد ترامپ تأکید کرد «در تمام زمینه‌ها و با استفاده از تمام امکانات و همراه کردن کشورهای متحد» توانایی‌های حکومت تهران رو به تحلیل برده و امکانات آن را با تعهداتی که بر شانه گرفته نامتوازن سازد؛ سناریویی که پیش‌تر در رابطه با اتحاد شوروی سابق کارکرده بود و منجر به سقوط آن در سال ۱۹۹۱ شد.