فلسفه اجتماعی روشنگری که راه را برای ‏درک دستور کاری ‏لیبرالی‎ ‎ ‎‏- ‏‎ ‎آزادی اقتصادی، ‏اجرای اقتصاد بازار(سرمایه‌داری)، ‏و ‏پیامدهای ساختاری آن، حکومت انتخابی- ‏باز کرده بود، نابودی سه ‏قدرت قدیمی یعنی ‏سلطنت، آریستوکراسی و کلیساها را توصیه ‏نمی‌‏کرد. لیبرال‌های اروپایی جایگزینی ‏سلطنت پارلمانی را به جای ‏سلطنت ‏استبدادی، و نه استقرار دولت جمهوری را ‏مورد هدف قرار ‏داده بودند. آنها می‌خواستند ‏امتیازات آریستوکراتها را ملغی ‏کنند، نه اینکه ‏آنها را از القابشان، از سپرهای اشرافی‌شان ‏ ‏و ‏دارایی‌هایشان محروم سازند. لیبرال‌های ‏اروپایی خواهان اعطای ‏آزادی وجدان ‏ به ‏همگان و پایان دادن به آزار و ‏اذیت ‏دگراندیشان و ملحدان ‏ بودند. اما آنها ‏هم چنین مایل به دادن ‏آزادی کامل به ‏کلیساها و فرقه‌های مذهبی جهت پیگیری ‏اهداف معنوی‌شان بودند. از اینرو سه قدرت ‏بزرگ نظام پیشین حفظ شدند و باقی ‏ماندند. ‏فردی ممکن است انتظار این را داشته باشد ‏که شاهزادگان، ‏آریستوکراتها و روحانیونی که ‏به طرز خستگی‌ناپذیری مدعی محافظه‌‏کاری ‏هستند، آماده‌ی مقابله با حملات ‏سوسیالیستی بر ملزومات تمدن ‏غربی ‏باشند. علیرغم این، پیشگامان سوسیالیسم ‏ابایی از فاش کردن ‏این موضوع نداشتند که ‏تحت نظام توتالیتارینیسم سوسیالیستی ‏هیچ ‏جایی برای آنچه که آنها بقایای استبداد، ‏امتیاز و خرافات می‌‏نامیدند وجود نخواهد ‏داشت.‏