حضور جمهوری اسلامی در کشورهایی مانند سوریه، لبنان، عراق و یمن نیز باانگیزه‌های بشردوستانه صورت نگرفته، سهل است که این حضور بر اساس شواهد متعدد، مصداق روشن مداخله نظامی است. جمهوری اسلامی یک پای اصلی جنگ داخلی در کشور سوریه بشمار می‌رود که تاکنون بیش از ۲۰۰ هزار قربانی گرفته و پناه جویان آن اینک بزرگ‌ترین سیل مهاجرت در جهان را از زمان جنگ دوم جهانی تاکنون رقم‌زده‌اند. با این اوصاف چگونه قابل توجیه خواهد بود که نماینده سیاسی چنین حاکمیتی را تنها به بهانه قبول تحت‌فشار و نه داوطلبانه محدود ساختن تلاش برای دست یافتن به سلاح اتمی، نامزد و برنده جایزه صلح نوبل معرفی کرد درحالی‌که برنده قبلی جایزه از ایران تنها به علت دفاع از حقوق ازمیان‌رفته مردم در برابر بیدادهای همین رژیم به جایزه صلح دست‌یافته بود!