مفهوم عدالت در كانون هر انديشه‌ى فلسفى در باره‌ى سياست قرار دارد. به جرئت مى‌توان گفت كه اختلاف در آراءِ بسيارى از انديشمندان سياسى به اختلاف دريافت آنان از اين مفهوم باز مى‌گردد، و اگر بتوان اين اختلاف دريافت را به درستى توضيح داد، راه تبيين اختلاف آراء نيز به طور عمده هموار مى‌شود. شكّى نيست كه اختلاف ميان دو فيلسوف پر آوازه‌ى يونانى، افلاطون و ارسطو، در مجموع به دريافت متفاوت آنان از مفهوم عدالت باز مى‌گردد. و چنانكه در جاى ديگر توضيح داده‌ايم، اختلاف ميان سياستنامه نويسانى مانند خواجه نظام الملك طوسى و شريعتنامه نويسانى مانند ماوردى بغدادى نيز با توجه به اختلاف دريافت آنان از مفهوم عدالت توضيح دادنى است.(1)