روس‌ها بعد از رسیدن به توافق با ایران برای بازسازی رآکتور شماره یک بوشهر، در فاصله سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ و خودداری زیمنس آلمان از همکاری با آن‌ها، مدل «وی-۳۲۰» را برای جاسازی در محل رآکتور ویران‌شده بوشهر در نظر گرفتند و تدریجاً به دلیلی برخورد با مشکلات فنی و نیاز به تطبیق طرح با طرح قبلی زیمنس، آن را به مدل پیشرفته‌تر «وی-۴۴۶» با ظرفیت اسمی هزار مگاوات و ظرفیت خالص تولید ۹۱۵ مگاوات برق تغییر دادند. طول زمان ساخت دو رآکتور تازه و یا فرضی برای ایران، نحوه مدیریت اجرا و تأمین سوخت آن‌ها و همچنین تکلیف زباله‌های اتمی که قابل بازیافت و پلوتونیوم تولیدی آن‌ها قابل‌مصرف برای ساخت بمب اتمی است نیز، دست‌کم به‌منظور اعمال ضوابط حفاظتی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تاکنون اعلام‌نشده است.