در دولت اوباما و بخصوص طی دو سال تنش‌زدایی دوران توافق اتمی، هدف تغییر رفتار حکومت ایران با تکیه‌بر انتظار تغییر دینامیک سیاسی از داخل و برتری یافتن نگاه و رفتار عمل‌گرایان و معتدل‌ها بر افراط‌گرایان تعقیب می‌شد. گسترش حضور نظامی ایران در منطقه و استفاده بیشتر تهران از جنگ‌های نیابتی نشان داد که دوران تنش‌زدایی دولت اوباما به تغییر معادله قدرت در داخل و تغییر رفتار‌های حکومت ایران منجر نشده است. به نظر می‌رسد در دولت ترامپ، بدون مبادرت به اقدام نظامی مستقیم برای تغییر رژیم، هدف همیشگی «تغییر رفتار حکومت» به‌عنوان یک سیاست راهبردی، بار دیگر فعال‌شده است، با این تفاوت که بجای تداوم دوران تنش‌زدایی و باز نگاه‌داشتن حساب «تغییر دینامیسم» از داخل ایران و درون حکومت، تشدید جنگ سرد با تهران و اعمال فشار‌های فزاینده از خارج در دستور کار واشنگتن قرارگرفته.
انتظار دولت تازه واشینگتن این است که شدت دادن جنگ سرد علیه تهران آن‌طور که دونالد ترامپ تأکید کرد «در تمام زمینه‌ها و با استفاده از تمام امکانات و همراه کردن کشورهای متحد» توانایی‌های حکومت تهران رو به تحلیل برده و امکانات آن را با تعهداتی که بر شانه گرفته نامتوازن سازد؛ سناریویی که پیش‌تر در رابطه با اتحاد شوروی سابق کارکرده بود و منجر به سقوط آن در سال ۱۹۹۱ شد.

  نیکی هیلی سفیر آمریکا در سازمان ملل طی سخنان روز سه‌شنبه خود خطاب به اعضاء و میهمانان موسسه «واشنگتن اینتر پرایز»، نقشه راه دولت ترامپ برای فاصله گرفتن گام‌به‌گام از توافق اتمی را، ترسیم کرد. اگرچه خانم هیلی اعلام داشت که تصمیم نهایی در مورد خودداری از تائید پایبندی ایران به توافق اتمی هنوز قطعی نشده، ولی با در نظر گرفتن نکات دیگری که وی مطرح ساخت، به نظر می‌رسد که تصمیم دولت آمریکا در این مورد گرفته‌شده و تنها در انتظار رسیدن موعد مقرر برای اعلام آن است. مهلت لازم برای اعلام رأی دولت آمریکا روز ۱۵ ماه اکتبر آینده و در پایان زمان سه‌ماهه تمدید تائید پایبندی ایران به توافق اتمی و انجام مکاتبه لازم مابین دولت و کنگره آمریکا است. طی یک نتیجه‌گیری بی‌سابقه و درعین‌حال بااهمیت از روند احتمالی عدم تائید پایبندی ایران به توافق اتمی، خانم هیلی روز سه‌شنبه مسئولیت نهایی در مورد باقی ماندن آمریکا در توافق اتمی و یا ترک آن را به کنگره رجوع داد. خانم هیلی در توجیه این بخش از توضیحات خود به یک نقشه راه شبیه بود، اظهار داشت که عدم تائید پایبندی ایران به توافق اتمی (در این مرحله) به معنی خروج (فوری) آمریکا از آن تلقی نمی‌شود.

ر این فضای دوقطبی که ممکن است به خشونت و درگیری بین دو جریان حتی در خیابان بیانجامد، چقدر احتمال دارد وضعیت ایران شبیه سوریه شود؟

ما یک تفاوت عمده با سوریه داریم و آن عمق استراتژیک ایران برای دفاع از خود است. در مقابل این عمق، صدام با آن ارتش مجهزی که داشت شکست خورد. به دلیل این عمق، عربستان سعودی با همه تجهیزات نظامی پیشرفته‌ای که دارد در مقابل ابزارهای محدود ایران برای دفاع از مرزها هنوز فکر تجاوز به ایران در سر ندارد. عمق استراتژیک ایران وسعت خاک و جمعیت بالای آن و دارا بودن شهرهای بزرگ است. از این لحاظ با مصر و ترکیه شبیه هستیم نه با سوریه و لیبی. به‌این‌علت حتی در صورت انتقال قدرت وضعیت ایران به سمت سوریه یا لیبی شدن حرکت نمی‌کند؛ مانند مصر اتفاقات در تهران می‌افتد. در تهران هم امکان جنگ داخلی وجود ندارد؛ بنابراین نباید حتی این تصور را تشویق کنیم که در صورت بروز نارضایتی‌ها و کشیده شدن آن به خیابان، سیستان و بلوچستان و کردستان از ایران جدا می‎شوند، خوزستان مستقل خواهد شد و ایران تجزیه می‎شود! این اتفاقات مطلقاً نخواهد افتاد و یقیناً در دوران انتقالی که طولانی نخواهد بود ایران به وضعیت طبیعی بازمی‌گردد و همچنان که در دوران انقلاب ۵۷ حتی تبریز با آقای شریعتمداری به خط دیگری رفت اما بعد از چند روز تبریز و آذربایجان به ایران بازگشتند. نگرانی برای رفتن ایران به‌سوی جنگ داخلی پیش‌فرض یا نظریه عاقلانه علمی و عملی نیست.

نتایج شمارش آراء در انتخابات روز پنجشنبه مجلس عوام بریتانیا حاکی از شکست نسبی همه احزاب سیاسی و درعین‌حال ادامه وضع موجود دولت محافظه‌کار در آستانه آغاز مذاکرات رسمی برای تعیین شرایط خروج لندن از اتحادیه اروپا است.

سهم حزب محافظه‌کاران از مجموع آراء شمرده‌شده ۴۴ درصد (کسب ۳۱۸ یا ۳۱۹ کرسی)، حزب کارگر ۴۰ درصد ( کسب ۲۶۱ کرسی)، حزب لیبرال دموکرات ۸ درصد (کسب ۱۲ کرسی) و حزب محلی اسکاتلند ۳ درصد (کسب ۳۵ کرسی) بود.

طنز ظاهری ماجرا اینجا است که محافظه‌کاران در انتخابات اخیر شش درصد نسبت به انتخابات گذشته رأی بیشتری کسب کردند ولی در عمل ۱۲ کرسی و اکثریت خود را در مجلس از دست دادند.

تظاهرات خیابانی حامیان کرایه‌ای انقلاب در سالگرد ۲۲ بهمن ۵۷، سرپوش بر این باور عمومی نیست که کشتی انقلاب اسلامی به‌گل‌نشسته؛ دولت انقلابی از حرکت بازمانده و حیات نظام حاکم بر لبه‌ی تیغ قرارگرفته است.

سی‌وهشت سال پس از قبضه‌ی قدرت در ایران، بازمانده‌ی انقلاب حکومتی است بی‌هویت، سرگردان بین «مردم‌سالاری اسلامی» و «لیبرالیسم خیابانی»، غرق در فساد و متظاهر به حرکت، حتی به روی صندلی چرخ‌دار.
جامعه‌ی انقلاب زده امروز ایران متنوع نیست، متضاد است و تقسیم‌شده بین اکثریت محروم از رفاه و آزادی، و اقلیت فربه‌ی که دست خود را در ارتکاب هر فساد آزاد می‌بیند. حکومت مذهبی ایران از کار بازمانده و مهره‌های آن از صدر تا ذیل عموماً به بیراهه می‌روند.

مقام‌های جهانی نظام «ولایی» در فساد اداری، شمار اعدام‌ها، سرانه اعتیاد، رشد تن‌فروشی، تلفات راه‌ها، و فرار مغز‌هاست. رکورد حکومت انقلاب اسلامی ایران در اندازه‌ای دردناک قشری است که زیرخط فقر زندگی می‌کند.

پدیده‌ی نوین حکومت ولایت‌فقیه، ظهور گور خواب‌هاست، در کشوری که بر دریایی از نفت و گاز قرارگرفته و یکی از ده کشور زرخیز جهان خوانده می‌شود.

انقلاب اسلامی سال‌هاست در ایران از یاد‌ها رفته و تنها طی ده روزی که حکومت آن را «فجر» می‌نامد و مردم به مضحکه «دهه زجر» می‌خوانند، روی دوش کارگزاران کرایه‌ای برای نمایش حیات، به خیابان‌ها کشیده می‌شود- غافل از اینکه زیر صحنه نمایش‌های خیابانی نخ‌نما شده‌ی حکومت، جامعه جوان ایران پوست‌انداخته، متحول شده و در کمین نخستین فرصت برای تغییر نشسته است.

باوجود سکوت رییس دولت تازه آمریکا در موردتوافق اتمی با ایران طی روزهای نخستین شروع کار در کاخ سفید، تحرکات جنبی حاکی از امکان آغاز طوفانی است که می‌تواند در هفته‌های آینده «برجام» و مناسبات کاری آمریکا با جمهوری اسلامی را بشدت تحت تأثیر قرار دهد.

ارسال بی‌سابقه و حساب‌شده پیام نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل به مردم ایران، و متعاقب آن انتشار خبر گفتگوی تلفنی روز بعد او با آقای ترامپ که موضوع ایران، سوریه و مسئله فلسطین در برمی‌گرفت، همچنین اعلام دعوت رسمی از رییس دولت اسرائیل برای سفر به واشنگتن به‌منظور انجام مذاکرات پیرامون جزئیات بیشتر، حاکی از فعال شدن ابعاد سیاسی مسائل منطقه خاورمیانه در فضایی متفاوت با نگاه و رفتارهای دولت سابق آمریکا طی هشت سال گذشته است.

دومین رویداد خبرساز طی نخستین هفته کاری دولت ترامپ انتشار گزارش روز ۲۳ ژانویه در سایت خبری تحلیلی «واشنگتن فری بیکن» پیرامون دیدار‌های متعدد دو چهره شناخته‌شده ایرانی نزدیک به مذاکرات اتمی از کاخ سفید بود.

به نظر می‌رسد بازپخش فارسی گزارش سایت آمریکایی از سوی خبرگزاری فارس به‌نوبه خود نشان‌دهنده آمادگی مخالفان داخلی برجام برای استفاده از فرصت‌های ناشی از تغییرات آینده سیاست منطقه و تلاش جناح راست برای ایفای نقش در دگرگون ساختن بافت و ترکیب دولت آینده جمهوری اسلامی است.

روز دوم ژانویه روزنامه نیویورک‌تایمز، نامه سرگشاده‌ای را انتشار داد با امضای ۳۷ «دانشمند آمریکایی» عموماً بازنشسته، خطاب به دونالد ترامپ با این مضمون و توصیه که رئیس‌جمهور منتخب توافق اتمی با جمهوری اسلامی را حفظ کند.
نامه‌ی تازه، نسخه اصلاح‌شده پیام دیگری است که پیش‌تر، با امضای ۲۹ «دانشمند آمریکایی» عموماً بازنشسته و از همین قماش، روز ۸ ماه اوت سال ۲۰۱۵ به اوباما نوشته‌شده بود و در آن مزیت‌های توافق اتمی و رفع تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی برای طراح آن ( اوباما) یک‌به‌یک آمده بود!
نامه‌ی سرگشاده اخیر که بدون تردید با پرداخت ده‌ها هزار دلار هزینه در نیویورک‌تایمز چاپ‌شده، مانند بار پیش، در سایت گلف ۲۰۰۰ متعلق به گری سیک نیز منتشر گردید تا اعتبار خریداری‌شده آن جدی گرفته شود.