دو چیز ذهن را، هرچه آدمی بیشتر و پیوسته‌تر درباره‌ی آن‌ها به تأمل بپردازد، با تحسین و احترامی دمادم نو و فزاینده سرشار می‌کند: آسمان پرستاره‌ی بالای سر من و قانون اخلاقی درون من. لازم نیست تا در جستجوی آن‌ها برآیم و صرفاً درباره‌ی آن‌ها به حس و گمان اکتفا کنم آن‌چنان‌که گویی آن‌ها در پرده‌ای از تاریکی و ابهام پوشیده شده‌اند یا در قلمروِ متعالی فراسوی افق من جای دارند؛ من آن‌ها را پیش روی خود می‌بینم و بی‌واسطه با آگاهی هستی‌ام «آگاهی به هستی‌ام» پیوند می‌دهم. اولی از جایی که من در جهان بیرونی حس دارم، آغاز می‌شود و پیوندی را که من در آن قرار می‌گیریم تا مقداری بی‌پایان با جهان‌ها بر فراز جهان‌ها و منظومه‌های منظومه‌ها و افزون بر آن تا زمان‌های بی‌پایان حرکت تناوبی آن‌ها، آغازشان و تداومشان گسترش می‌دهد.