30.7 C
تهران
دوشنبه 26 اردیبهشت 1401 16:35
کافه لیبرال

سیاسی بودن یا نبودن؟ مساله این است!

در یک جامعه ای که تضاد طبقاتی یا استبداد و استثمار و بیگاری و قوانین ضد زن وجود ندارد و یا به نسبت دیگر جوامع کمتر است یا لا اقل سیستم اش ضد زن گزین، چاپلوس گزین، تملق گو گزین، ریا کار گزین و ریا کار پرور و مقلد پرور و خاوری پرور نیست و همانند بسیاری از کشور های دیگر از آزادیِ نسبی ای برخوردار است، می توان سیاسی نبود و سیاسی بودن را یک تخصص در نظر گرفت و مختص متخصصان پنداشت و به آنان واگذار کرد و خود نویسنده یا هنرمند و یا فیلسوف یا … هر چیز دیگر شد.

اما در یک جامعه ای که از تضاد طبقاتی، استبداد، قوانین ضد زن، عوام فریبی، پوپولیسم، خفقان، انسدادِ فکری، اعتراف اجباری، خرافه، رنج میبرد از حق کشی و چپاول و غارت بیت المال و مال مردم خوری و رانت خواری، در عذاب است، از بسط جهل و قوانین قبیله ای و حجاب اجباری به ستوه آمده و نمی داند به چه زبانی بگوید که این ظلم در حقِ منِ زن می باشد لا اقل بگذارید نوعِ پوششم به انتخاب و سلیقه ی خودم باشد! یعنی حتی حق یک انتخاب ساده را هم ندارد! دیگر سیاسی بودن و فعالیت سیاسی کردن یک تخصص و شغل نیست، به تعبیر نویسنده ای “اینجا دیگر مکان دور افتاده ای دچار آتش نشده که گفته شود وظیفه ی مامورین و متخصصین آتش نشانی است که رسیدگی نمایند!”

بلکه برعکس در این جا خانه مان آتش گرفته و حریقِ دامن گستر-اش، تمام جامعه و خانه ی ملت را در برگرفته و می سوزاند و ویران می کند و نابودش می سازد و در این صورت دیگر مامور آتش نشانی و متخصص و غیر متخصص ندارد و همگی باید دست در دست هم داده و این حریق خانمان سوز را اطفاء نمود (آتش به اختیار شد!) نه اینکه به بهانه ی سیاسی نبودن و در سیاست دخالت نکردن از زیر بار مسئولیت فرار کرد!

وقتی خانه ای آتش گرفته و جان انسان ها در خطر است حتی اگر مشغول کارخیر هم شوی یا حتی مشغول نماز و طاعت هم که باشی یا در حال آفریدن بهترین اثر هنری جهان هم که باشی باز هم خیانت کرده ای و از زیر بار مسئولیت انسانی ات در رفته ای!

سیاسی نیستم در چنین وضعیتی، یعنی با خوش خیالی، بی خیالِ خانه ی آتش گرفته و زن و مرد و کودکان در حالِ جزغاله گشتن، شدن! یعنی خود آگاهی و آگاهی سیاسی نداشتن، انسانیت را به امنیت کاذب و زندگی در زیر سایه ی اربابان و غدّاره بندان، ترجیه دادن و شرف را به شیرینی کاذب و تکه استخوان باقی مانده از سفره ی ارباب فروختن! آزادگی که مقدمه و پله ی آزادی است را نداشتن و برای آزادی، تنها شعارهای پوچ و پوک دادن!

طبل بودن و تنها صدا داشتن!

روشنفکر بودن و تنها غار و غور کردن و نِق زدن و از فرط ترسِ بی جا از مافیای قدرت و ثروت، به سبب داشتن و خواستن و از دست دادن، به جای نقدِ بنیان ها، در شبکه ی چهار نشستن و حاشیه رفتن و تمامی مسائل را به گذرِ از سنتِ سابجکتیویسمی ارجاع دادن!

مسئول بودن و مست شدن و تنها وراجی کردن و لافِ بی مسئولیتیِ مسئولان دیگر زدن! (آن هم به قدری مبهم که نه سیخ بسوزد و نه کباب!)

فیلسوف بودن و فلسفیدن و کتاب خواندن و متن مردم را ندیدن و نخواندن و در بینشان نبودن و مدام از مرگ حقیقت و پوچی و نهیلیسم در غرب سخن گفتن و گور خواب ها و دختر های آبادانی و هزاران نوع تجاوز و انحطاط و فساد و بستر فساد و فاسد پروری را ندیدن و به چیزی نگرفتن!

شاعر بودن و شعر بی خطر گفتن و جفنگ بافتن!

در مزار آباد شهر بی تپش

وای جغدی هم نمی آید به گوش

دردمندان بی خروش و بی فغان

خشمناکان بی فغان و بی خروش….

باز ما ماندیم و شهر بی تپش

و آنچه کفتار است و گرگ و روبه ست

گاه می گویم فغانی بر کشم

باز میبینم صدایم کوته است…

هر که آمد بار خود را بست و رفت

ما همان بد بخت و خوار و بی نصیب

ز آن چه حاصل ، جز با دروغ و جز دروغ؟

زین چه حاصل ، جز فریب و جز فریب ؟

باز می گویند: فردای دگر

صبر کن تا دیگری پیدا شود

کاوه ای پیدا نخواهد شد، امید

کاشکی اسکندری پیدا شود

 

ابوذرشریعتی

🆔 @aboozarshariati

مطالب بیشتری که ممکن است مورد علاقه شما باشند

مهم-ترین کار-کرد ایدئولوژی (اعم از دینی و غیر دینی) چیست؟

cafeliberal

ایدئولوژی از ما چه می خواهد؟ و چطور با این خواسته ی ساده و صریح از ما هیولا می سازد؟

cafeliberal

آفتِ دین زدگی

cafeliberal

خیرخواهانِ احمق یا همان مزدوران نان به نرخ روز خور

cafeliberal

ما و دردِ بی درمانِ غرب

cafeliberal

تئولوژی و بی شعوری

cafeliberal

این وب سایت از کوکی ها برای بهبود تجربه شما استفاده می کند. ما فرض خواهیم کرد که شما با این مسئله موافق هستید ، اما در صورت تمایل می توانید انصراف دهید. تائید بیشتر بخوانید

ajax-loader