📍 نهادها هستند که به ما کمک می کنند منزلت و شأن مان را حفظ کنیم. اما آنها هم به کمک مان نیاز دارند. از “نهادهای ما” دم نزنید مگر این که واقعا با تلاش در جهت حفظ و تقویت شان، آنها را مال خود کنید. نهادها نمی توانند از خودشان دفاع و محافظت کنند. اگر از همان ابتدای کار از آنها دفاع نکنیم یکی پس از دیگری فرو خواهند ریخت. پس نهادی را که برایتان مهم است یک محکمه، یک روزنامه، یک قانون، یک اتحادیه کارگری – انتخاب کنید و پشت آن را بگیرید.
فرض ما معمولا بر این است که نهادها به طور خودکار خودشان را در برابر حتا شدیدترین حملات مستقیم حفظ می کنند. این همان اشتباهی بود که یهودیان آلمان پس از تشکیل دولت هیتلر در مورد هیتلر و نازیها مرتکب شدند. مثلا در روز دوم فوریه ۱۹۳۳ یکی از روزنامه های مشهور یهودیان آلمان یادداشت سردبیری منتشر کرد که گویای این اعتماد بی اساس و اشتباه بود: ما این دیدگاه را نمی پذیریم که می گوید آقای هیتلر و دوستانش، که حالا دیگر توانسته اند قدرت را همان طور که از مدتها پیش آرزویش را داشتند در دست بگیرند، آن طرح هایی را که در روزنامه های نازی ها پیشنهاد می شوند به کار خواهند بست؛ آنها به یکباره حقوق اساسی یهودیان آلمان را از ایشان نخواهند گرفت، آنها را در گتوها حبس نخواهند کرد و دست اراذل حسود و قاتل را در آزار ایشان باز نخواهند گذاشت. و دلیل این که عوامل مهم متعددی بر قدرت آنها مهار می زنند… و واضح است که آنها جرئت پا گذاشتن در این مسیر را ندارند. آن گاه که به عنوان یک قدرت اروپایی وارد کار شوید، کل فضای حاکم به تأمل اخلاقی در خویشتنتان معطوف می شود و از آن موضع اعتراضی پیشین تان دور می شوید.
بسیاری از مردمان منطقی و اندیشمند آن زمان چنین دیدگاهی داشتند، چنان که امروز هم خیلی ها بر این دیدگاه هستند. خطا این جاست که فرض بگیرید حاکمان پس از رسیدن به قدرت از طریق نهادها نخواهند توانست آن نهادها را تغییر دهند یا تخریب کنند حتا وقتی پیش از به قدرت رسیدن وعده این کار را داده باشند. انقلابیون گاه واقعا قصد از بین بردن یکباره کل نهادها را دارند. بلشویک های روسیه چنین نیتی داشتند. گاهی اوقات هم پویایی و کارکرد نهادها از آنها گرفته میشود و به تصویری توخالی از خود سابقشان تبدیل می شوند تا به جای مقاومت در برابر نظم جدید آن را تقویت کنند. این همان چیزی است که نازیها گلایسشایتونگ می خواندند.
استقرار نظم جدید بازی کمتر از یک سال زمان برد. تا پایان سال ۱۹۳۳ آلمان کشوری با حکومت تک حزبی شده بود که در آن همه نهادهای بزرگ به شدت تضعیف شده بودند. در ماه نوامبر آن سال مقامات آلمان بی هیچ مخالفتی (انتخابات پارلمانی و یک همه پرسی در مورد مسئله ای که پاسخ “صحیح” آن از قبل مشخص بود) برگزار کردند تا نظم جدید را به تأیید مردم برسانند. برخی یهودیان آلمان هم به خواست رهبران نازی رأی دادند با این امید که نشان دادن وفاداری شان موجب شود نظام جدید به آنها وفا کند؛ که امیدی بس واهی از آب درآمد.
