از نظر هایدگر، آگاهی انسان عمیقاً درگیر جهان است و توسط آن شکل می گیرد. به عبارت دیگر، شما واقعا نمی توانید به وجود خودآگاه در خارج از مکان خود در زمان، تاریخ و موقعیت جغرافیایی فکر کنید – خارج از ماده و تجسم. هایدگر با انجام این حرکت زمینه‌سازی دازاین در دنیای مادی، ایده روشنگری را در مورد چگونگی تعامل موجودات و اشیاء با یکدیگر نقد می‌کند. در اندیشه روشنگری، هایدگر می‌گوید، برای مثال، وقتی یک صندلی را می‌بینیم، درک می‌کنیم که درگیر فرآیند متافیزیکی پیچیده‌ای هستیم تا بفهمیم صندلی چیست و ارزش مصرف آن را تحلیل کنیم. سپس از شی استفاده می کنیم که آن را کاملاً جدا از خود می بینیم. با این حال، هایدگر فکر می‌کند که این تنها یکی از شیوه‌های نزدیک شدن به یک شی است، و در واقعیت، ما معمولاً به این شکل درباره چیزها فکر نمی‌کنیم. ما اصلاً به این فکر نمی کنیم که چگونه با دنیا تعامل داریم. آشکارا هایدگر اشاره می کند که وقتی یک نجار در حال کوبیدن میخ است، به کاری که انجام می دهد فکر نمی کند، زیرا این حرکت ریشه ای دارد. نجار لزوماً احساس جدایی از چکش و میخ نمی کند و دائماً آنها را به عنوان اشیایی جدا از خود در نظر نمی گیرد.
پست قبلی
