مایکل فرکاوتن روانشناس اجتماعی هلندی، این پارادوکس رو اینطور تعریف میکنه:
«مهاجرانی که تحصیلات بالاتری دارند و از نظر ساختاری بیشتر با جامعه مقصد ادغام شدهاند، به جای گرایش و همسویی بیشتر با جامعه میزبان، از آن رویگردان میشوند.»
نظریههای کلاسیک ادغام میگن وقتی مهاجر تحصیلات و شغل بهتری پیدا کنه، احساس تعلقش به جامعهی میزبان هم بیشتر میشه.
فرکاوتن میگه شواهد هلند عکس این رو نشان میده: مهاجرانِ تحصیلکرده و از نظر اقتصادی ادغامشده، از نظر روانی از جامعهی میزبان فاصله میگیرند.
اونها احساس پذیرش و احترام کمتری از سوی اکثریت، تبعیض ادراکشدهی بیشتر، همهویتی کمتر با هلندیها یا حتی طرد فعالِ هویت هلندی، و نارضایتی بیشتری از جامعهی هلند احساس میکنند.
دلایل مختلفی عنوان شده: مثلاً این که مهاجر تحصیلکرده خودش رو با هلندیِ همسطحِ خودش مقایسه میکنه و میبینه که یک هلندی با همان مدرک جایگاه بهتری داره. انتظاراتش هم بالا رفته و برآورده نمیشه.
همچنین تحصیلات بیشتر توانایی تشخیص تبعیض و موانع ساختاری رو بالا میبره.
دلایل دیگری هم هست. افراد تحصیلکرده به طور معمول سطح زبان بهتری دارند. رسانههای هلندی و بحثهای سیاسی رو بیشتر دنبال میکنند. در انجمنها، محافل و مشاغل تخصصی بیشتر حضور دارند (و تماس بیشتری با افراد بومی برقرار میکنند).
نکته کلیدی اینه که ادغام ساختاری الزاماً با ادغام هویتی همراه نیست.
فرد مهاجر ممکنه به لحاظ ساختاری کاملاً با جامعه میزبان ادغام شده باشه (به اصطلاح مهاجر خوب) ولی احساس تعلق نکنه (یعنی عدم وجود ادغام هویتی-عاطفی).
چنانچه دیدیم گاهی این دوتا حتی با هم در تضادن و برای همین هم بهش گفتن پارادوکس ادغام
✍️بَیان

