جمهوری اسلامی از روز نخست دو منطق را با هم حمل کرده است.
از یک سو باید در مرزهای ایران حکومت کند و امنیت، اقتصاد و ادارهٔ جامعه را بر عهده بگیرد. از سوی دیگر، مشروعیتش را نه از ملت ایران، بلکه از رسالتی فراملی به نام «اسلام‌گرایی» می‌گیرد.
این دو منطق هرگز با هم سازگار نشدند.در این مجموعه، تلاش‌هایی را که برای آشتی دادن نظام با دولت مدرن شد مرور کرده‌ام: اصلاحات و حجاریان، شبستری، سروش و فیرحی. هر چهار کوشش، با همهٔ تفاوت‌هایشان، به یک دیوار ساختاری رسیدند.
مسئله کمبود ظرفیت در دین یا فقه نبود؛ مسئله منطق خود اسلام‌گرایی بود.بخش پایانی دربارهٔ جنگ است. حمله به سرزمین ایران، حمله به ملت ایران و حمله به ساختارهای قدرت جمهوری اسلامی سه چیز متفاوت‌اند.
رژیم می‌کوشد این مرز را پاک کند، چون بقایش به این ادعا وابسته است که رژیم همان کشور است و مخالفت با رژیم همان دشمنی با ایران.
ایران تاریخی، ملت ایران و منافع ملی ایران نه با جمهوری اسلامی آغاز شده‌اند و نه به بقای آن وابسته‌اند.
@Bardiafrh
متن کامل مقاله
