لیبرالیسم کلاسیک با تمرکز بر انتخاب فردی به عنوان عامل اصلی تعیین کننده نتایج اجتماعی، برای بیان در قالب نظریه اقتصادی بسیار مناسب بود. در واقع توسعه تاریخی لیبرالیسم کلاسیک با تاریخ تحول تفکر اقتصادی رابطه نزدیکی دارد. تاریخ عقاید اقتصادی با اقتصاد سیاسی کلاسیک آغاز شد، اقتصاد کلاسیک جدید با گرایشات فکری مکتب اتریشی ادامه یافت و با تفکرات رایج در این حوزه به اوج رسید. این تفکرات شامل اقتصاد نئو اتریشی، نظریه انتخاب عمومی، اقتصاد کلاسیک جدید، اقتصاد نهادگرای جدید، اقتصاد قانون اساسی، مکتب آزدای خواهی ، اقتصاد سمت عرضه، نظریه پولیون و نظریه حقوق مالکیت است.
در گفتمان سیاسی جاری واژه “نئولیبرالیسم” غالبا به منظور نشان دادن تجدید حیات امروزی لیبرالیسم کلاسیک مورد استفاده قرار می گیرد. همزمان با ظهور تدریجی سرمایه داری بسط یافت. همان نیروهای تاریخی که سرمایه داری را بوجود آوردند، از جمله عزم تجار و صاحبان صنایع برای رهایی از قدرت کلیسا و دولت، موجب برآمدن لیبرالیسم کلاسیک شدند. ریشه های فکری روشنگری به سده چهارده میلادی باز می گردد که در آن رنسانس ایتالیا یک سری از تحولات های فکری را شامل روشنگری، انقالب علمی و اصلاحات پروتستانی بر انگیخت.
مضمون مشترک همه این تحولات این تلقی بود که اگر افراد بدون سلطه خودکامانه کلیسا و دولت منافع خصوصی خود را تعقیب کنند، جامعه انسانی به شکوفایی خواهد رسید. بر خلاف برداشت قرون وسطایی از جامعه که به موجب آن به افراد نقش هایی محول شده است که در چارچوب سلسله مراتب انعطاف ناپذیر جامعه ناگزیر به ایفای آن اند، لیبرالیسم کلاسیک چشم اندازی ارایه می کرد که در آن جامعه مشتمل بر افراد خود فرمانی است که در مبادلات داوطلبانه خود بدنبال منافع شخصی اند و موفقیت فردی آنان توسط توانایی های هر شخص و تلاش های او برای تولید کالاها و خدمات مورد نیاز دیگران تعیین می شود.
متن کامل در لینک زیر:.
